Hoe de Census wordt gemeten
Deze pagina staat op zichzelf, nog voordat er één cijfer bestaat. Ze zegt precies wat de BreedQuest-Census telt, waar hij scheef zit, wat hij niet zal beweren en welke privacygrens hij niet overschrijdt — zodat je, wanneer de cijfers bij de lancering in 2027 komen, al weet wat ze wel en niet zijn.
Wat een scan is
Richt de BreedQuest-app op een hond en maak een foto: een model op het toestel geeft zijn beste gok voor het ras terug, met een betrouwbaarheidsscore. Elk van die uitkomsten, zonder de foto en zonder iets wat hem aan een persoon bindt, is één scan. Een scan is een waarneming, geen huisdier. Dezelfde hond twee keer gescand zijn twee scans; een hond die niemand ooit scant, is onzichtbaar voor de Census. Dat is het ruwe materiaal: waarnemingen van honden, herkend door een model, aangeleverd door mensen met een telefoon. Alles wat de Census rapporteert komt voort uit het tellen daarvan, en de eerlijke lezing van elk cijfer begint daar. Dezelfde herkenningsstap zie je in de app, en een lichte versie ervan kun je proberen in de rassenzoeker.
Wat er wordt geteld
Van elke scan bewaart de Census een korte, bewust grofmazige notitie: het ras (of de mengeling van rassen) dat het model teruggaf, hoe zeker het daarvan was, de geschatte volwassen maatklasse die uit dat ras volgt, een regio niet fijner dan een land — en alleen een stad waar genoeg losse scans zijn om elke afzonderlijke scan daarin te verbergen — en het lokale dagdeel waarin de scan viel. Dat is de hele lijst.
Wat een scan nooit meedraagt is net zo belangrijk als wat hij wel meedraagt. Er wordt geen foto bij bewaard, geen gps-coördinaat, geen account- of apparaat-identificatie, en niets wat twee scans aan dezelfde persoon of dezelfde hond koppelt. De notitie is zo gebouwd dat ze niet naar een individu is terug te leiden, want de Census heeft alleen de totalen nodig.
Waar de steekproef scheef zit
De Census telt de honden waar BreedQuest-gebruikers een telefoon op richten, en dat is niet hetzelfde als de honden die er zijn. Drie vertekeningen verdienen het om ronduit genoemd te worden, want ze bepalen elk cijfer dat volgt.
Ten eerste is het een zelfgeselecteerde steekproef. Wie een app installeert om honden te scannen, is gemiddeld jonger, stedelijker en handiger met een smartphone dan hondenbezitters als geheel, en in het ene land slaat de app sneller aan dan in het andere. Ten tweede weegt hij waarnemingen, geen honden. Een hond die twee keer per dag door een druk park loopt, wordt veel vaker gescand dan een hond die zelden de tuin uit komt, en een opvallende of ongewone hond trekt meer scans dan een doorsneehond — de Census telt het zichtbare en het fotogenieke dus te zwaar. Ten derde heeft het model zijn eigen blinde vlekken. Rassen die het met zekerheid herkent, duiken vaker op dan rassen waarbij het twijfelt, en zeldzame rassen rusten op dunne data, waar een handvol scans het beeld al doet kantelen.
Niets hiervan maakt de cijfers waardeloos. Het maakt ze tot cijfers over gescande honden, en elk gepubliceerd cijfer krijgt precies dat label in plaats van te worden opgetuigd als een landelijke telling.
Wat de cijfers niet zeggen
De Census is geen telling van hoeveel honden er in een land leven. Het is geen stamboekregister en hij meet niet welke rassen worden gefokt of verkocht. Stijgt het aandeel scans van een ras, dan betekent dat dat BreedQuest-gebruikers het vaker scanden — en dat kan meebewegen met de mode, met de plek waar de app groeide, of met een model dat beter is geworden, niet alleen met een echte verandering in de hondenpopulatie. Daarom publiceert de Census het aandeel in de scans en de richting waarin dat beweegt, en houdt hij daar op. Hij zal geen koppental van de honden van een land afdrukken, want dat kan hij niet meten. De enige plek waar kruisingen echt bij deze methode passen — elke gescande kruising is zijn eigen combinatie — komt aan bod op de kruisingenhub, en zelfs een ras dat zo gewoon is als de labrador retriever wordt altijd alleen als aandeel gerapporteerd, nooit als aantal dieren.
Privacy: alleen totalen, nooit een huisdier of een huishouden
De Census rapporteert altijd alleen over groepen. Een cijfer wordt pas gepubliceerd als er genoeg losse scans achter zitten om te voorkomen dat er één hond, baasje of huishouden uit valt af te leiden; groepen die te klein zijn om een individu te verbergen, worden achtergehouden en niet getoond. Geen enkel gepubliceerd cijfer draagt een naam, een account, een woonadres of een precieze locatie, en er is geen weg terug van een Census-cijfer naar een specifiek huisdier. We verkopen de onderliggende scans niet en we delen ze niet. Het volledige verhaal over wat BreedQuest bewaart en wat het nooit doet, staat in het privacybeleid; de Census neemt dat standpunt over en voegt er één eigen regel aan toe — altijd alleen totalen.
Hoe je de Census citeert
Vermeld het rapport, het jaar, de naam van de dataset en de URL. Elke grafiek in een rapport draagt bovendien zijn eigen citatieregel, zodat een journalist het cijfer kan overnemen zonder eerst te mailen. De eerste editie is het rapport van 2027; pas het jaartal per editie aan: